Έπεα πτερόεντα

Ένα περίεργο συναίσθημα..

2011-02-16T12:33:00.002+01:00

Να νοσταλγείς, να θυμάσαι με θλίψη στιγμές από το παρελθόν.
Και μετά να συνειδητοποιείς ότι μάλλον δεν θα σου έκανε ούτε να γυρίσεις στα ίδια μέρη,
ουτε καν να συναντήσεις τους ίδιους ανθρώπους.
Το μόνο που θα ήθελες είναι να ζήσεις ακριβώς εκείνη τη στιγμή.
Όπως ήταν.
Είναι στιγμές που συνειδητοποιείς ότι στην πραγματικότητα αυτό που σου λείπει είναι το πώς
ήσουν εσύ παλιότερα.
Και αναρωτιέσαι γιατί.

Η τιμή τιμή δεν έχει..(;) και άλλες ανοησίες

2010-05-03T17:42:00.005+02:00

Διαβάζω τις προάλλες σε μια εφημερίδα, την οποία γενικώς εκτιμώ, ένα σχόλιο του στιλ: "Πώς γίνεται να πέφτουμε απ'τα σύννεφα όταν βγαίνουν βιζιτούδες οι κοπελιές που ρίχνουν σεξουαλικά υποννοούμενα στην τηλεόραση.." κτλ. Καταλαβαίνετε το κλίμα. Τι εννοεί ο συγγραφέας; Η λογική του, φαντάζομαι, είναι ότι μια γυναίκα που εμποριοποιεί το σώμα της με μια ερωτική φωτογράφιση ή μια προκλητική συνέντευξη μάλλον είναι προετοιμασμένη να κάνει το ίδιο σε πρώτο πρόσωπο, να πάρει χρήματα για να κάνει σεξ με κάποιον. Είναι άραγε έτσι; Γιατί εμένα μου ακούγεται λίγο σαν "Α, αρχίζεις απ'το χόρτο, μετά σίγουρα πέφτεις στην ηρωίνη"

Παρόμοια περίπτωση, ίσως εσείς έχετε ακούσει περισσότερα από μένα πάνω στο θέμα, ένας ποδοσφαιριστής κάνει μια σέξι φωτογράφιση σε γκέι περιοδικό, και αρχίζουν να τον κράζουν λες και έκανε σεξ στο σαλόνι τους. Η "λογική" (τα εισαγωγικά ήταν απαραίτητα εδώ) σε αυτή την περίπτωση είναι διπλά άρρωστη: όχι μόνο κάποιος που πληρώθηκε για να τον βγάλουν 5 φωτογραφίες αυτόματα θεωρείται ότι έχει τη σεξουαλική συμπεριφορά που υποννοεί η φωτογραφία, αλλά αν είχε κάνει το αντίστοιχο σε στρέιτ περιοδικό, μάλλον θα θεωρείτο γυναικείο είδωλο, δηλαδή αντικείμενο θαυμασμού για τους ίδιους που τον κράζουν.

Πέρα απ'το φανερό σωβινισμό (και ομοφοβία, φυσικά) σ'αυτά τα δύο παραδείγματα απορώ πώς γίνεται, εν έτει 2010, όχι μόνο να κρίνουμε τη σεξουαλική συμπεριφορά των γύρω μας (λες και δεν είχαμε ο καθένας τα βίτσια του), αλλά να το κάνουμε σε στιλ "βαράτε με κι ας κλαίω", δηλαδή σε πληρώνω για να σε δω γυμνή, αλλά μετά σε κράζω για πόρνη. Είναι ακριβώς η ίδια συμπεριφορά που βρίσκεις στους άντρες αραβικών χωρών, που θεωρούν ότι η γυναίκα πρέπει να είναι καλυμμένη πατόκορφα, αλλά μόλις δουν ξένη τρέχουν να την ακουμπήσουν. Ποιος έχει κάνει το λάθος εδώ (κι εκεί); (Μα φυσικά, πάντα η γυναίκα, το λέει κι η Βίβλος.) Δένομαι μόνος μου και μετά προσπαθώ να γλίψω τον αέρα μπας και χορτάσω..

Δε νομίζετε, κύριοι και κυρίες εκεί έξω, ότι είναι καιρός να παραδεχτείτε τα "χαμηλά" σας ένστικτα, χωρίς να χρειάζεται να μειώσετε κανέναν άλλο άνθρωπο στη διαδικασία; Ίσως, στην πορεία, θα πρέπει να δεχτείτε και το γεγονός ότι μπορεί να υπάροχουν κορίτσια κι αγόρια έκει έξω που εκμεταλλεύονται την όρεξη σας για σεξ πιο έξυπνα και πιο αποδοτικά από τη βίζιτα.. (και ότι, παρεπιπτόντως, τίποτα απ'όλα αυτά δεν είναι κακό..είναι μάλλον απόλυτα φυσιολογικό)

Οι αθάνατοι

2010-04-19T16:08:00.002+02:00

Τους είδα τις προάλλες στο πάρκο να μονομαχούν. Είχαν προσπαθήσει να κρυφτούν πίσω από κάτι δέντρα, αλλά τους απαθανάτησα (χαχα) σ'αυτή τη φωτογραφία.

Παρίσι

2010-04-19T15:43:00.003+02:00

Λυπάμαι πολύ που δεν έγραψα αυτό το ποστ νωρίτερα, όταν είχα όλες τις εντυπώσεις απ'το ταξίδι φρέσκες στο μυαλό μου.. Γιατί πράγματι αυτή η επίσκεψη στο Παρίσι ήταν τόσο σύντομη που δεν μπόρεσε να γίνει πολλά παραπάνω από ένα μπουκέτο αδέσποτες εντυπώσεις.

Μια πόλη που κουβαλάει την ψυχή της Ευρώπης, πώς μπορεί να είναι; Χαοτική, με μια κίνηση μυθικών διαστάσεων, διαδηλώσεις.. Γεμάτη γειτονιές χρωματισμένες και αρωματισμένες από τα τυριά, τα μπαχαρικά,τα ψάρια και τα λαχανικά που πουλιούνται στις αγορές τους.. Και με έναν σωρό ιστορίας κάτω από κάθε σου βήμα.

Ο κόσμος; Δεν τους ξέρω, αλλά μου αρέσουν. Μοιάζουνε σα να βγήκανε από βιτρίνα. Έτσι όλοι κομψοί, αλλά όχι παραφορτωμένοι. Αλλά και λίγο φωνακλάδες, όταν πρέπει. Και σνομπ, που τους πάει.

Σε τελική ανάλυση, ήταν ένα ταξίδι-ορεκτικό. Περιμένω λοιπόν την πρώτη ευκαιρία να δοκιμάσω το κυρίως πιάτο, κάποια στιγμή..

Ανόητη ερώτηση Νο 2:

2010-04-17T10:31:00.001+02:00

Σε μια χώρα όπου χρειάζεσαι πτυχίο Πανεπιστημίου για να μετράς χαρτονομίσματα στο ταμείο μιας τράπεζας, γιατί μπορεί ο κάθε κεφάλας να γράφει βιβλία ιστορίας, που μετά διδάσκονται στα σχολεία;

Γνωριμίες

2010-03-18T16:33:00.003+01:00

Δύο άνθρωποι (τυχαίου φύλου) γνωρίζονται σε κάποιο μπαρ:

- Γεια, με λένε "Χ"*
- Χάρηκα, "Υ"
- (...)
- Τι δουλειά κάνεις;

Περίπτωση Α:
- Υπάλληλος
- Α, πού;
- Σε μια εταιρία με υπολογιστές
- Πολύ ενδιαφέρον! Έχω κι εγώ έναν υπολογιστή στο σπίτι, μάλιστα προχτές έσβησε το καταραμένο, έτσι ξανικά, εσύ που ξέρεις απ'αυτά, τι λες να έχει;
-(...)

Περίπτωση Β:
- Γιατρός
- Γιατρός! Πω, πω, αστέρι δηλαδή! Καλά όμως, τραβάτε λούκι κι εσείς, έτσι;
Ο καθένας με το μακρύ του και το κοντό του..
- Ναι...
- Τώρα που το λες, από προχτές έχω έναν πόνο εδώ στο στέρνο, δεν ξέρω τι είναι. Εσύ τι λες;
- (...)

Περίπτωση Γ:
- Αστροφυσικός
- Ορίστε;
- Αστροφυσικός, αυτό με τα αστέρια.
- Ο καιρός.. χάλια, έτσι;
- (...)

Η "πρώτη" Αλίκη στη χώρα των θαυμάτων

2010-03-10T17:13:00.002+01:00

Φαίνεται πως η πρώτη προσαρμογή του βιβλίου "Η Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων" σε ταινία είναι πάνω από 100 χρονών:

Δεν είναι κακό για την εποχή του, έτσι; Όπως και να'χει, σας προτείνω τη βερσιόν του Tim Burton..

Ένα όνειρο που έγινε πραγματικότητα

2010-02-24T11:48:00.002+01:00

Είναι μερικά πράγματα που καθένας μας θέλει να κάνει στη ζωή του, που φαίνονται τόσο ονειρεμένα, σχεδόν απίστευτα. Μαζί με κάποιους υπέροχους ανθρώπους, με τους οποίους έχω την τιμή να δουλεύω, σχεδιάσαμε και πραγματοποιήσαμε ένα τέτοιο κοινό μας όνειρο. Εδώ σας αφήνω τον απόηχό του:

Ανόητη ερώτηση Νο 1:

2010-02-22T10:52:00.002+01:00

Γιατί, αντί να ζητήσουμε αποζημίωση από τη Γερμανία για τον Δεύτερο Παγκόσμιο, να μη ζητήσουμε καλύτερα αποζημίωση από την Εκκλησία για τις σπασμένες κολώνες και αρχαιους ναούς; Ή έστω, να τους βάλουμε να πληρώνουνε κι αυτοί φόρους όπως όλος ο κόσμος;

The Intelligence Debate -- Stephen Fry

2010-02-09T11:17:00.002+01:00

The Intelligence² Debate - Stephen Fry (Unedited)
Ανέβηκε από Xrunner17. - Oλόκληρες σειρές και επεισόδια online.

Καλή Χρονιά!

2010-01-06T18:48:00.002+01:00

Είναι λίγο αλλόκοτα τα συναισθήματά μου στις αρχές του 2010.. Σαν να μη βρίσκω στόχο, σα να' μαι λίγο χαμένη μέσα σ' όλα αυτά που θα έπρεπε να κάνω. Με μια διάθεση να αναταράξω λίγο τα νερά γύρω μου. Για να μη πω να μαλώσω και με πάρετε στραβά ακόμα δεν ξεκίνησα να γράφω.

Μπορεί να συμβαίνει αυτό επειδή έχω καιρό να περάσω τόσες πολλές μέρες στην Ελλάδα, δεν ξέρω. Το συζητούσαμε τις προάλλες (καλά αυτό τώρα μπορεί να' χει και 3-4 μήνες) με μια φίλη πως, όταν περάσεις πολύν καιρό στη γύρα αρχίζεις να είσαι ξένος παντού, ακόμα κι εκεί που μεγάλωσες. Γιατί αλλάζεις εσύ, γίνεσαι ένα μωσαϊκό απ'όλα τα κομμάτια που μαζεύεις στο δρόμο σου και που το καθένα σου ζητάει τον τόπο του. Και το "σπίτι" σου το' χεις σκορπίσει λίγο λίγο σαν ψιχουλάκια πίσω σου.

Μπορεί να άλλαξε λίγο και το μέρος, λέω εγώ. Πολύς περίεργος κόσμος κυκλοφορεί, ή εγώ τώρα τον προσέχω; Μπαίνω στο λεωφορείο πριν λίγες μέρες και παρακούω συζήτηση από 15χρονα, πώς λέει αυτός θα σφάξει όλους τους Τούρκους αν τους δει, και κάτι τέτοια κουφά. Και αυτό το λέω γιατί είναι ακραίο, αλλά έχει διάφορα στο ίδιο μήκος κύματος εκεί έξω. Άσε την παράνοια, όλος ο κόσμος να μην έχει να φάει και να κάνουνε ουρές έξω απ' τη φένα. Ή να πετάνε 3 βασιλόπιτες και μετά να στέλνουνε βοήθεια να ταΐσουνε ένα αφρικανάκι. Μη σου πω ούτε αυτό καν, πάνε στη εκκλησία και προσεύχονται και με κερνάνε κουλουράκι από μοναστήρι. Και γκρινιάζω, βλέπεις.

Τώρα θα μου πεις, μόνο εδώ γίνονται αυτά; Όχι φυσικά. Αλλά να, εδώ με ενοχλεί εμένα περισσότερο. Μυστήριο μέγα, άμα ξέρετε απ' αυτά πείτε μου εσείς, γιατί το έπαθα αυτό;

Το καταπληκτικό είναι ότι όλο αυτό θα μου περάσει μόλις γυρίσω Γερμανία, και θα αλλάξω τσιπάκι εντελώς. Θα σου γκρινιάζω για τους Γερμανούς και θα λέω στους φίλους μου τι υπέροχη χώρα η Ελλάδα, να 'ρθετε, θα περάσουμε τέλεια.
Καλά με λέει η μάνα μου περίεργη. Καλή Χρονιά και περαστικά μας! :)

Χιλή

2009-10-27T14:18:00.008+01:00

"Εδώ δεν είναι κανείς περαστικός", μου λέει ο Juan στο δρόμο για το αεροδρόμιο. "Είμαστε στην άκρη του κόσμου". Στη Χιλή, στο νότο του κόσμου, βρίσκεσαι για ζήσεις το ακραίο. Αριστερά μας ο ωκεανός, δεξιά μας έρημος, γαλάζιο και κίτρινο που δεν μπερδεύονται πουθενά, που δεν βλέπεις πού τελειώνουν. Κι εσύ να στέκεσαι στο σύνορο. Μισοκλείνω τα μάτια και υπόσχομαι στον εαυτό μου να ξανάρθω.

Το δέρμα μου είναι καμένο από το στεγνό ήλιο της Ατακάμα, τα χείλη μου πονάνε, αλλά χαμογελάω. Έχω περάσει 2 εβδομάδες στο δρόμο. Άδειος δρόμος, εκατοντάδες χιλιόμετρα άδεια. Πέτρες και άμμος, πέτρες αστείες, εξωπραγματικές. Και απ'το τίποτα ανάμεσά τους να εμφανίζεται μια λακουβίτσα νερό καταγάλανο, περιτριγυρισμένη από αυθάδικα δέντρα. Αντιθέσεις παντού.

Το τοπίο αυτό σε σημαδεύει. Ο καιρός σε πληγώνει, τη μέρα ο ήλιος χαράζει τη γη, τη νύχτα ο αέρας σκορπίζει τους βράχους. Λίγοι το αντέχουν, οι όμορφοι άνθρωποι που μας περιμένουν στο τέλος της διαδρομής. Κάθε χωριό που φτάνουμε είναι μια ανοιχτή αγκαλιά. Ένα φλυτάνι τσάι κόκας και ζεστή σούπα από κρέας λάμα μας περιμένουν, μποστά από μάτια ανήσυχα, χαμογελαστά, αλλά σκοτεινά.

Ο Mariano, δάσκαλος στο Colchane, μας λέει πώς άδειασε το χωριό του. Ένα χωριό πεταμένο στα σύνορα με τη Βολιβία, με μια εκκλησία κάτασπρη που μου φέρνει μια εικόνα από Κυκλάδες στο μυαλό. Αλλά ξέχνα το, εδώ δεν έχει νερό για 1000 χιλιόμετρα και ρεύμα φτάνει 2 ώρες τη μέρα. Φορτίζουμε τα μαγνητόφωνα και ξεκινάμε. "Η κοκαΐνη", ακούω. "Όλα τα παιδιά μου στο σχολείο μένουνε με τους παππούδες, οι γονείς τους είναι αιχμάλωτοι των εμπόρων.. Δε θα ψηλώσουν άλλο, τα βλέπεις; Δεν τρώνε καλά."

Και είναι τα ίδια παιδιά που έμειναν όλο το βράδυ ξύπνια να δουνε τους "αστροναύτες". Μας ρωτάνε από ποιό πλανήτη ήρθαμε, με τα ρούχα μας από πολυέστερ, τα κόκκινα λαμπάκια και τα λέιζερ μας, με το τηλεσκόπιο που τους μοιάζει μαγικό κουτί. Μάτια γεμάτα ελπίδα κοιτάνε το σύμπαν. Λεπτά ολόκληρα, ακίνητα μέσα στο κρύο, να απορροφήσουν την εικόνα που δεν ξέρουν αν θα ξαναδουν.
Το λιγότερο που μπορούσαμε να κάνουμε, την επόμενη μέρα στο σχολείο τους, ήταν να τους μάθουμε πώς να φτιάχνουν το δικό τους ουράνιο τόξο...

Μακάρι λέω, να μου μείνει λίγο ακόμα αυτή η εικόνα, η αυθόρμητη αγκαλιά από έναν άγνωστο που του έφτιαξες τη μέρα. Το κρύο νερό του ωκεανού στις πατούσες μου. Τα ακατάσχετα γέλια όταν, στα 5000 μέτρα, όλο το αίμα έχει φύγει απ'το κεφάλι μου. Και πρόσωπα, πρόσωπα, άνθρωποι που θα μου λείψουνε πολύ.

φωτογραφίες: La Ventana Productions

Τελευταίες ετοιμασίες..

2009-09-16T14:29:00.004+02:00

..πριν από ένα ταξίδι που φαίνεται πιο σπουδαίο από κάθε έναν από μας, κι από όλους μας μαζί. Κι από ένα ντοκιμαντέρ που έχει σαν στόχο να πει στον κόσμο γι'αυτό το ταξίδι.
Και κάποια ακόμα μαθαίνει πώς να ζει με την κάμερα :)

New York, NY

2009-08-26T17:31:00.011+02:00

Φέτος, κατά παράδοση των τελευταίων χρόνων, δεν πέρασα τις καλοκαιρινές διακοπές μου σε κάποια παραλία αλλά μέσα σε κάποιας πόλης το χαμό. Όμως φέτος ήταν λίγο διαφορετικά, γιατί η συγκεκριμένη πόλη έχει την τιμή να φιλοξενεί τον πιο διάσημο χαμό του κόσμου!

Βρέθηκα στην άλλη άκρη του Ατλαντικού υπό την ευγενή χορηγία του Αστεροσκοπείου του Μονάχου για να παρακολουθήσω ένα θερινό πρόγραμμα στο Institute of Advanced Study, στο Princeton, οπότε και άδραξα την ευκαιρία να περάσω μια επιπλέον εβδομάδα στη Νέα Υόρκη μετά του ετέρου ημίσεως.

Η εικόνα στο μυαλό μου είναι ένα μείγμα από εντυπώσεις του στιλ "Α, είναι ακριβώς όπως στις ταινίες!!", "Πρέπει να είναι φοβερό να μένεις εδώ πέρα" και της ανατριχιαστικής εμπειρίας του να βρεθεί κανείς στο απέναντι μπαρ όταν μια συμμορία κάνει ξεκαθάρισμα λογαριασμών..(ναι, είμαι τόσο τυχερή!) που ομολογουμένως κάπως ανέβασε το (ταλαίπωρο στην αρχή της σύγκρισης) Μόναχο στην εκτίμησή μου.

Παρόλα αυτά, σε τελική ανάλυση θα έλεγα πώς μου άρεσε πολύ. Είναι "η πόλη που δεν κοιμάται ποτέ", είναι ό, τι θέλεις εσύ να είναι. Είναι μια πόλη που δεν έχει ανάλογη στον κόσμο!

100 hours of astronomy

2009-04-04T21:07:00.002+02:00

Καθώς φέτος είναι το παγκόσμιο έτος αστρονομίας, σε όλο τον πλανήτη οργανώνονται δραστηριότητες που φέρνουν τον ουρανό λίγο κοντύτερα στη Γη.. (τι ποίηση! χεχε)

Αυτό το τριήμερο οι πιο δημοφιλείς δραστηριότητες είναι οι 100 ώρες αστρονομία και ο γύρος του κόσμου σε 80 τηλεσκόπια. Αυτό το τελευταίο έχει ένα πιασάρικο βιντεάκι, που σας αφήνω εδώ:

Video clips at Ustream

Fasching 2009

2009-03-10T18:25:00.006+01:00

Που σημαίνει "Απόκριες 2009". Ξέρω ότι είστε όλοι σε mood Σαρακοστής (τι πάω και θυμάμαι, ε!), αλλά ποτέ δεν ήμουνα πολύ γρήγορη με το να περνάω τις φώτο..

Και τότε ήτανε εκτός κλίματος βασικά (28 Φλεβάρη θα 'τανε), γιατί εδώ είναι λίγο μπροστά (και) σ' αυτό, αλλά πότε μας ένοιαξε για να μας νοιάξει και τώρα; :-)

Το κάναμε λοιπόν (το πάρτι) στο ειδικό βρωμοδωμάτιο που μας έχει παραχωρήσει το Max Planck για τέτοιες ευγενείς περιστάσεις. Και είχε πολλή πλάκα, ως συνήθως! Σας αφήνω μερικές φώτο, που ίσως δείξουν πλέον στον έξω κόσμο ότι τα σπασικλάκια την περνάνε πολύ καλύτερα απ' ότι μερικοί νομίζουν ;)

Διαφήμιση

2009-02-08T21:21:00.003+01:00

Γενικά, ένα πράγμα που μου έχει κάνει εντύπωση εδώ στο Μόναχο είναι ότι οι γιατροί μπορούν να κάνουν διαφήμηση. Είναι κάτι που ποτέ δεν είχα σκεφτεί, δεν μπορώ να απαντήσω στο ¨και γιατί όχι;¨, αλλά μου φαίνεται περίεργο.

Λοιπόν, μακράν η καλύτερη που έχω δει, ιδιαίτερα για το ότι είναι τόσο ξεκάθαρη, είναι η παρακάτω, στο σταθμό του μετρό που κατεβαίνουμε για το σπίτι:

Αγγελία

2009-01-21T18:09:00.003+01:00

"Ερευνητική ομάδα αναλμβάνει δώξεις φαντασμάτων από οικίες και λοιπούς χώρους. Μεγάλη εμπειρία, άρτιος τεχνικός εξοπλισμός. Η υπηρεσία δίνεται δωρεάν λόγω ερευνητικού προγράμματος. Τηλ ********** Αιδ. Δημήτριος"

Πηγή: Athens Voice

Αίγυπτος

2009-01-03T19:44:00.021+01:00

Φέτος θελήσαμε με κάποιους φίλους από δω, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, να περάσουμε τα Χριστούγεννα.. διαφορετικά. Έτσι λοιπόν αγοράσαμε εισητήρια για Κάιρο, αποφασισμένοι για σκληρό τουρισμό αλλά και λιακάδα (όλη η υπόλοιπη παρέα είναι από το νότιο ημισφαίριο και τους φαινότανε λιγότερο εξωτικό απ' ότι σε μένα) Αυτό που περάσαμε δεν είναι εύκολο να το περιγράψει κανείς, αλλά θα προσπαθήσω..

Στην αρχή δεν καταλάβαινα γιατί όλοι μας συμβούλευαν να πάμε στην Αίγυπτο με πακέτο από τουριστικό γραφείο. Όλοι μας οργανώνουμε τα ταξίδια μας μόνοι μας, και δώξα τω Lonely Planet, μέχρι στιγμής πάντα βρίσκουμε το δρόμο!

Μαγεμένοι όμως από εκπληκτικές φωτογραφίες μνημείων και νοσταλγικές αφηγήσεις φίλων, ξεχάσαμε πως το Κάιρο είναι μια πόλη 20 εκατομμυρίων ανθρώπων, με σοβαρά προβλήματα μόλυνσης και ιδιαίτερα έντονη θρησκευτική ταυτότητα. Έτσι, η πρώτη μας ημέρα πέρασε μέσα σε ένα σταματημένο ταξί 25 χρόνων και, ώσπου να φτάσουμε στο (υπέροχο, με θέα στις πυραμίδες) διαμέρισμα που είχαμε κλείσει, περάσαμε από το σοκ της περιφρόνησής μας ως γυναίκες στο να προσπαθούν σε κάθε 2 βήματα να μας πουλήσουν κάτι και τελικά φτάσαμε με τα νεύρα κρόσια.

Αλλά ναι, αυτό το έχει η Αίγυπτος. Αμέσως μόλις είδα τις πυραμίδες από το μπαλκόνι τα ξέχασα όλα. Όταν σου λέω ότι δάκρυσα δεν υπερβάλλω. Και έτσι πήγε όλο το ταξίδι. Τη μια στιγμή να σου αναρριγά η ψυχή γιατί αγγίζεις την ιστορία και την επόμενη να πρέπει να παλέψεις για ένα πιάτο φαΐ της προκοπής σε μια λογική τιμή.

Και τα είδαμε σχεδόν όλα. 13 ώρες σε ένα τρένο που κάνει τον καρβουνιάρη να φαίνεται υπερλουξ, αλλά για να δεις το ναό του Καρνάκ και την κοιλάδα των βασιλέων αξίζει τον κόπο (εκείνες τις 13 ώρες δεν θα σου είχα πει το ίδιο άμα με ρωτούσες). Και αξίζει να μαλώσεις με τον κάθε επιτήδειο για να φτάσεις τελικά στο τζαμί του Αλ Ασαρ, να βγάλεις τα παπούτσια και να χαλαρώσεις στην απόλυτη όαση ησυχίας.

Αλλά αν είσαι έστω ελάχιστα σαν εμένα, αν περιμένεις να γνωρίσεις τους καλούς εκείνους ανθρώπους που ξέρεις να είναι οι Αιγύπτιοι αλλά δε μιλάς αράβικα, πάνε με πρακτορείο. Οι γλυκείς εκείνοι άνθρωποι είναι πολύ ντροπαλοί για να σου μιλήσουν, είναι ταπεινοί και απλοί. Σαν τουρίστας θα γνωρίσεις μόνο καθάρματα που σε βλέπουν σαν περιπατούμενο ευρώ. Και επιπλέον σε περιφρονούν.

Εν τέλει, νομίζω ότι οι φίλοι μου έχουν δίκιο όταν μου λένε ότι, όσο και να με πόνεσε αυτή η εμπειρία, ίσως να βοηθήσει να ανοίξω λίγο το μυαλουδάκι μου σε κάτι τελείως ξένο σε μένα..

No words

2008-12-09T17:40:00.003+01:00

(Πηγή: Του Δημήτρη Χαντζόπουλου)

Kaiser Chiefs 4 Δεκεμβρίου

2008-12-08T20:17:00.007+01:00

Σπάνια κερδίζω σε οτιδήποτε, αλλά την περασμένη βδομάδα μου 'κατσε τσάμπα εισητήριο για Kaiser Chiefs, μια συναυλία που διοργάνωνε μια εταιρεία κινητής τηλεφωνίας εδώ πέρα.

Ήταν στο Ολυμπιακό Χωριό, το οποίο πρέπει να σας πω ότι στέκεται εδώ από τους Ολυμπιακούς του 1972 και είναι σε άψογη κατάσταση. Το έχουν κρατήσει σαν δημόσιο πάρκο και όλοι οι χώροι χρησιμοποιούνται για διάφορα αθλήματα, ανοιχτοί για το κοινό και σε πολύ καλές τιμές.

Τα φώτα εντυπωσιακά, το συγκρότημα έδωσε ρέστα καθώς τραβούσε πλάνα το MTV, γενικά πολύ καλή φάση. Ακόμα καλύτερη βέβαια η παρέα, η φίλη Stefania, της οποίας είναι και οι φωτογραφίες παραπάνω (εγώ κλασικά ξέχασα τη μηχανή σπίτι)..

Εθνική υπερηφάνια

2008-11-27T09:10:00.002+01:00

γεμίζει τα στήθη μου όταν βλέπω κάτι τέτοια.. Πείτε μου εσείς, απεργία πείνας θέλει ή να μαζευτούμε όλοι και να αρχίσουμε να μοιράζουμε φάπες;

Πηγή: BBC News

Τεστ προσωπικότητας: Πόσο Βαυαρός είσαι;

2008-11-12T20:06:00.002+01:00

Είσαι σίγουρα από τη Βαυαρία εαν:

1. Όταν μιλάς σε καταλαβαίνουν μόνο οι Βαυαροί. Όσο καλά και να ξέρουν οι άλλοι γερμανικά.

2. Θεωρείς 4 λουκάνικα και ένα λίτρο μπίρα ένα εντελώς φυσιολογικό πρωινό.

3. Κουβαλάς πάντα μαζί σου ένα μπρέτσελ για κολατσιό.

4. Ξέρεις τι είναι το μπρέτσελ (!)

5. Θεωρείς ότι το καλύτερο ψάρι είναι το γουρούνι.

6. Οδηγείς BMW (και βάλε)

7. Την Κυριακή δεν κάνεις απολύτως τίποτα.

8. Κάνεις κύρηγμα σε όποιον δεις στο δρόμο να κάνει κάτι που δε σ'αρέσει.

9. Δακρύζεις όταν τελειώνει το Oktoberfest! (α ναι, και όταν βλέπεις τις Άλπεις από μακριά)

10. Έχεις πάει τουλάχιστον μια φορά διακοπές στην Ελλάδα :-)

Αυτά διότι πήγα Σαλόνικα για το σαββατοκύριακο και τώρα περνάω μια έντονα αντι-Βαυαρική περίοδο..

Bonfire

2008-10-17T14:52:00.001+02:00

(From The Scientic Cartoonist)

Μακεδονικά ζητήματα..

2008-10-13T21:02:00.003+02:00

Όλοι όσοι ξέρετε να διαβάζετε αυτά τα ωραία στρογγυλά γραμματάκια, ξέρετε επίσης για ένα (γελοίο κατά τη γνώμη μου) ζήτημα, το καλούμενο "μακεδονικό", οπότε δεν μπαίνω στον κόπο να κάνω εισαγωγές..

Άκουσα λοιπόν ότι, στην βρεττανική βερσιόν του παιχνιδιού "Ποιός θέλει να γίνει εκατομμυριούχος", ρωτήθηκε στους παίκτες η ερώτηση:

"Τι εθνικότητας ήταν ο Μέγας Αλέξανδρος;"
Οι δυνατές απαντήσεις: "Ελλάδα" ή "Μακεδονία".

Τώρα, όλοι μας (καλά, μερικοί από μας) θα λέγαμε "Μακεδονία", ναι, σωστά, όπως άλλωστε λεγόταν και το κράτος που με την κόψη του σπαθιού την τρομερή δημιούργησε ο εν λόγω κύριος. Έλα όμως που δίπλα στις απαντήσεις φιγουράριζαν οι σημαίες της Ελλάδας και της FYROM!

Ο παίκτης απάντησε "Ελλάδα", πριν ακόμα ακούσει την δεύτερη επιλογή, και πληροφορήθηκε αμέσως για την ήττα του..

Το πιο αστείο; Ο παρουσιαστής του εξηγεί γιατί έχασε "Είναι που γεννήθηκε στην Πέλλα, βλέπετε.."

Απολαύστε:
(έχει μερικά τρελά στην αρχή, αλλά μετά το γυρνάει στο αγγλικό)

Πώς περνάει ο χρόνος...

2008-10-12T21:04:00.005+02:00

"Η αντίληψη σχετικά με το πέρασμα του χρόνου έχει κάτι το παράδοξο και αντιφατικό. Θα'τανε λογικό να υποθέσουμε πως ένα χρονικό διάστημα που πέρασε μέσα στη ρουτίνα ή που δεν το συντάραξε κανένα γεγονός, θα φαινότανε ατέλειωτο. Έτσι θα'πρεπε να'τανε, μα δεν είναι.

Αυτά που δε διαρκούνε καθόλου είναι τα μουντά χρόνια, τα δίχως γεγονότα. Ένα χρονικό διάστημα διανθισμένο μ'ενδιαφέρον, σημαδεμένο με πληγές, οργωμένο από χαρές, αυτό είναι που φαίνεται μακρύ στο μνημονικό. Και είναι σωστό, όταν το καλοσκεφτούμε. Ένα διάστημα χωρίς γεγονότα, δεν έχει προεξοχές που πάνω σ'αυτές να μετριέται η διάρκειά του. Από το τίποτα στο τίποτα δεν υπάρχει χρόνος, είναι το κενό."

Τζων Σταϊνμπεκ, Ανατολικά της Εδέμ

Βαβούρα!!

2008-09-29T21:35:00.001+02:00

Τι βρήκα ρε παιδιά.. Βαβουροπατάτες! :-)
Είναι απλά τέλειο.

Chiemsee

2008-09-27T11:08:00.005+02:00

Την Πέμπτη το πρωί ξεκινήσαμε για την λίμνη Chiemsee, όπου διοργανώθηκε η πρώτη συνάντηση των διδακτορικών του Excellence Cluster (για όσους αναρωτιούνται, είναι ένα δίκτυο χρηματοδότησης για τους πιο γαμάτους ερευνητές της Γερμανίας, όπως δηλώνει και το όνομα). Βαριόμουν πολύ να πάω, αλλά τελικά είχε πλάκα.

Η λίμνη έχει δύο νησιά, ένα πολύ μικρό, όπου και μείναμε, που είναι το νησί των γυναικών (Fraueninsel) και ένα μεγάλο, που, μαντέψτε, είναι το νησί των ανδρών (Herrenisel). Το καθένα είναι εξοπλισμένο με ένα ειδικό μοναστήρι (καλογριών-μοναχών αντίστοιχα). Στο μοναστήρι του Fraueninsel έχουν έναν χώρο για συνέδρια και αρκετές μπίρες στους διαδρόμους για να εξυπηρετούνται οι καλεσμένοι..

Το μόνο θέμα ήταν ότι, όντας μοναστήρι, όλα ήταν φτιαγμένα για να εγγυηθούν την ελάχιστη δυνατή άνεση. Οι καρέκλες, τα κρεβάτια, μέχρι και ο καφές, που έπρεπε να διαλύσει κανείς 10 κουταλιές ζάχαρη μέσα για να τον πιεί.. Αλλά για φαΐ και αλκόολ δεν μπορώ να παραπονεθώ..

Έτσι, και καθώς κανένας "μεγάλος" δεν αξιώθηκε να χαραμίσει ο χρόνο του και να'ρθει, κάναμε τις ομιλίες μας, τα ήπιαμε και χτες πήγαμε μια εκδρομούλα στο Herreninsel να δούμε μια αποτυχημένη απόπειρα απομίμισης των Βερσαλλιών. Καλά ήτανε. :-)

Τι πήγα και έκανα:

2008-09-22T19:10:00.003+02:00

Επειδή είδα ότι το προηγούμενο post με τις θρησκείες κτλ δεν πέρασε στο κοινό, ορίστε κάτι για ένα θέμα πολύ πιο ενδιαφέρον.

Τι νομίζετε για το καινούριο μου look?
(Όχι το αναμαλλιασμένο, αυτό το έχω από καιρό)

Περί παιδείας και Θρησκευμάτων

2008-09-19T15:09:00.003+02:00

Δεν ξέρω για εσάς, αλλά εμένα αυτό το "Θρησκευμάτων" στον τίτλο του Υπουργείου με ενοχλεί εδώ και χρόνια.

Μέχρι πρότινος, ήταν κυρίως γιατί, ως μαθήτρια, αναγκάστηκα να παπαγαλίζω δόγματα. Αναγκάστηκα να εκφράζω απόψεις με τις οποίες διαφωνώ, να ανέχομαι την κακοποίηση της ελεύθερης σκέψης, όχι μόνο της δικής μου, αλλά και των γύρω μου, με την απειλή βαθμολογίας ή ακόμα και τον κίνδυνο αποβολής από το σχολείο.

Αλλά πρόσφατα, με την επάνοδο του ζητήματος Θρησκεία τόσο σε παγκόσμιο επίπεδο, όσο και στα ελληνικά σχολεία, (απ ότι μαθαίνω τουλάχιστον) συνειδητοποίησα (ναι, μου πήρε λίγο χρόνο) ότι το ζήτημα έχει επεκτάσεις βαθύτερες.. Η αφορμή από ένα πολύ καλό ντοκιμαντερ του Richard Dawkins, που μου πήρε λίγο καιρό να ανακαλύψω.

Και η όλη ιστορία στις Ηνωμένες Πολιτείες, με μια υποψήφια αντιπρόεδρο που πιστεύει ότι καταγόμαστε από τον Αδαμ και την Εύα (δλδ ότι η Γη έχει ηλικία 5000 χρόνια περίπου) και μια συζήτηση, ω ναι, μια συζήτηση για το αν η θεωρία της εξέλιξης θα πρέπει να διδάσκεται στα σχολεία! Ίσως εδώ να μας φαίνεται αστείο, αλλά στην άλλη άκρη του Ατλαντικού ο κίνδυνος η επιστήμη και η πρόοδος που σημειώσαμε σαν είδος τους τελευταίους αιώνες να χαθεί στο σκοταδισμό είναι ορατός.

Φαίνεται, το να λένε σε μικρά παιδιά για τις φωτιές της κολάσεως δεν θεωρείται κακοποίηση, αλλά μια επιστημονική θεωρία μπορεί να τα μπερδέψει..

Το ζήτημα άπτεται ατέρμονης συζήτησης.. Σας αφήνω με ένα κομμάτι του ντοκιμαντερ και μου λέτε τι νομίζετε.

Η ζωή, το σύμπαν και τα πάντα

2008-09-15T21:23:00.005+02:00

Η ζωή
Μετά από ένα hangover που κράτησε όλη την Κυριακή (λεπτομέρειες σε επόμενο post..) τα εγκεφαλικά κύτταρα που μου απέμειναν αναλογίζονται γιατί ακόμα ασχολούνται μαζί μου. Γιατί, πριν από κανένα χρόνο, γεγονός που πολύ συχνά τους κοστίζει να αποδεχτούν, μάζεψα όλα μου τα υπάρχοντα (ναι, εκτός από τα ντουβάρια) και ήρθα εδώ.. Και η ζωή είναι ωραία τις περισσότερες μέρες..

Αλλά να. Υπάρχουν άλλα πράγματα που είναι κι αυτά η ζωή, που είναι άνθρωποι και μας λείπουν, και μερικές μέρες, μερικές Δευτέρες πραγματικά δεν αξίζουν να τις περνάς χωρίς αυτούς..

Το σύμπαν
Και μετά κοιτάς ψηλά. Κάτι αηδιαστικά μεγάλο και υπέροχα αλλόκοτο. Και λες, τι καλύτερη δουλειά μπορεί να έχει κανείς από αυτήν; Να καταλαβαίνεις κάθε μέρα κάτι λίγο για αυτό το χάος που μας περιβάλλει.

Ένα χάος τόσο αγνό, που δεν παραβιάζει ποτέ τους κανόνες, κανόνες που εσύ ούτε φαντάζεσαι. Η φύση να φτιάχνει κόσμους και να τους χαλάει ξανά και ξανά, και να σου δείχνει ότι εσύ μέσα της θα ζεις τόσο λίγο!

Τα πάντα
Και έτσι, επειδή όλοι γύρω μου είναι σε κρίση, με τη δουλειά, με τη ζωή, λέω.. Γιατί να μη γίνεται να έχεις όλα σου τα όνειρα μαζί; Ε;

Η ατάκα της ημέρας

2008-09-11T18:41:00.002+02:00

Μια από της παραδόσεις στο αστεροσκοπείο εδώ όπου εργάζομαι (τα σχόλιά σας στα σχόλια παρακαλώ) είναι μια απογευματινή μπιρίτσα στο μπαλκόνι.

Σε άλλα ινστιτούτα έχουν καφέ, τον δικιολογούν κιόλας λέγοντας ότι ενισχύει την ανταλλαγή απόψεων και άλλα τέτοια πιασάρικα, αλλά εμείς όχι. Είναι απλά μια μπίρα, διότι βρισκόμαστε στη Βαυαρία.

Σήμερα λοιπόν, εν μέσω αυτής της μάζωξης, άκουσα μια ατάκα που είπα να την μοιραστώ γιατί κάποιες στιγμές στη ζωή σας θα χρειαστεί να εντυπωσιάσετε.

"Πίνεις σαν υποβρύχιο που ξέχασε ανοιχτή τη μπουκαπόρτα"

Και αυτά μια εβδομάδα πριν το Oktoberfest...

Hello world!

2008-09-10T20:23:00.000+02:00

Είπα, μιας και είναι της μόδας, να αρχίσω κι εγώ να σας γράφω από αυτό εδώ το blog.

Είναι ένας καλός τρόπος να κρατήσω επαφή τώρα που είμαι μακριά και να μην κουράζω τα κρινοδάχτυλα μου (ε; ξερόβηξε κανείς;) να γράφω τόόόόόόόσα πολλά email όσα θα ήθελα..

Να σας λέω για όλα τα περίεργα που συναντώ σ'αυτόν τον τόπο που με έριξε η μοίρα (όπως πράσινο, πάρκα και άλλα τέτοια σιχαμένα), να μου λέτε κι εσείς πώς πάνε τα πράγματα στην αγαπημένη πατρίδα..

Και τέλος, για να μην ξεχνάω τον σπασίκλα που κρύβω μέσα μου, πού και πού να ανέχεστε μερικές αναφορές σε αυτό που τόσο αγαπώ και που ήταν άλλωστε ο λόγος που με έφερε εδώ: η επιστήμη! (Σοβαρά τώρα, κάτι πρέπει να κάνετε για αυτόν τον βήχα)

Δικαιολογημένα λοιπόν πλέον, και ένεκα η ημέρα, μπορώ να σας αφήσω να απολαύσετε ένα rap, διασκεδαστικό πλην εκπαιδευτικό :-)

CERN Rap from Will Barras on Vimeo.